zondag, februari 05, 2006
Koud hier!
Heerlijk, zo'n dikke week in Goa. Heerlijk bijkomen. Niets gedaan behalve yoga, lezen, schrijven, zwemmen, eten, drinken, rondrijden op mijn scootertje..
Goa is fijn. Maar na een tijdje gaat het toch vervelen. Ik voelde me erg ver verwijderd van alle party-animals daar, de jonge neo-hippies, de trance parties. Zeker na zo'n paar weken projecten bezoeken en zien waar het leven ook over gaat, kan ik het niet eeuwig volhouden om daar te blijven liggen. Niets te doen. Heb ze niets te vertellen, zij mij niet.
De cirkel is rond, zo voelt het. Heb vakantie gehad, projecten bezocht, een week uitgerust.
Ben klaar.
Het was een ervaring die ik niet snel ga vergeten. Denk dagelijks aan al het moois en hartverscheurends dat ik gezien heb. Alle kinderen, ellende en het moois in Tirupur, Calcutta, Kathmandu. De daklozen, de dood, de smog, de miljoenen mensen, de zieken, de lepra, de bedelaars, de straatkinderen, de stank, de uitputting, de in-your-faceness van alles, de onontkoombaarheid, de mooie mensen, de altruisten, mensen met een roeping, alles voor de kinderen. Alles voor de kinderen. Met onuitputtelijk uithoudingsvermogen in de heftigste steden op aarde, almaar, Alles voor de kinderen.
En ook, de bemoeimannetjes, die je toch elke keer uiteindelijk de goeie kant op wijzen, alle mooie stranden, mooie mensen, eeuwenoude wijsheden, markten, ashrams, veerkracht, himalayas, boeddhisten, hindu's, fruit-muesli-curd, balkonnetjes met uitzicht op zee, palmbomen, bananenbomen, rijstvelden.
Wie mag ik bedanken voor deze ervaring?
Thank U India.
Als ik even niet oplet slaat de wereld op me neer in machteloosheid. Wie zijn wij dat we zo omgaan met onze medemensen, met de wereld? Hoe kun je leven met je eigen weelde, wetende dat er per jaar alleen al in India 2,5 miljoen kinderen onder de 5 jaar doodgaan? En niets doen, zelfs niet tevreden zijn, alsmaar meer willen..?
De enige manier voor mij om met deze vragen om te gaan en er niet onderdoor te gaan is Actie. De machteloosheid omzetten in actie. Een voorbeeld nemen aan alle helden die ik gezien heb. Blijven doorgaan. Blijven werken voor de kinderen. Ze herinneren, ze steunen, de projecten blijven steunen.
Affijn, ik ben weer thuis dus. Een onbeschrijflijke ervaring rijker. En een buikgriepje, op het randje nog even opgelopen. Ja, daar kon je op wachten. Maar het gaat al beter.
Ben deze keer alleen geen kilo's aangekomen in India, dat niet..
Dank allemaal, voor het meelezen, de vele mooie emails, het medeleven, de sponsoring!
tot snel,
Yell
Heerlijk, zo'n dikke week in Goa. Heerlijk bijkomen. Niets gedaan behalve yoga, lezen, schrijven, zwemmen, eten, drinken, rondrijden op mijn scootertje..
Goa is fijn. Maar na een tijdje gaat het toch vervelen. Ik voelde me erg ver verwijderd van alle party-animals daar, de jonge neo-hippies, de trance parties. Zeker na zo'n paar weken projecten bezoeken en zien waar het leven ook over gaat, kan ik het niet eeuwig volhouden om daar te blijven liggen. Niets te doen. Heb ze niets te vertellen, zij mij niet.
De cirkel is rond, zo voelt het. Heb vakantie gehad, projecten bezocht, een week uitgerust.
Ben klaar.
Het was een ervaring die ik niet snel ga vergeten. Denk dagelijks aan al het moois en hartverscheurends dat ik gezien heb. Alle kinderen, ellende en het moois in Tirupur, Calcutta, Kathmandu. De daklozen, de dood, de smog, de miljoenen mensen, de zieken, de lepra, de bedelaars, de straatkinderen, de stank, de uitputting, de in-your-faceness van alles, de onontkoombaarheid, de mooie mensen, de altruisten, mensen met een roeping, alles voor de kinderen. Alles voor de kinderen. Met onuitputtelijk uithoudingsvermogen in de heftigste steden op aarde, almaar, Alles voor de kinderen.
En ook, de bemoeimannetjes, die je toch elke keer uiteindelijk de goeie kant op wijzen, alle mooie stranden, mooie mensen, eeuwenoude wijsheden, markten, ashrams, veerkracht, himalayas, boeddhisten, hindu's, fruit-muesli-curd, balkonnetjes met uitzicht op zee, palmbomen, bananenbomen, rijstvelden.
Wie mag ik bedanken voor deze ervaring?
Thank U India.
Als ik even niet oplet slaat de wereld op me neer in machteloosheid. Wie zijn wij dat we zo omgaan met onze medemensen, met de wereld? Hoe kun je leven met je eigen weelde, wetende dat er per jaar alleen al in India 2,5 miljoen kinderen onder de 5 jaar doodgaan? En niets doen, zelfs niet tevreden zijn, alsmaar meer willen..?
De enige manier voor mij om met deze vragen om te gaan en er niet onderdoor te gaan is Actie. De machteloosheid omzetten in actie. Een voorbeeld nemen aan alle helden die ik gezien heb. Blijven doorgaan. Blijven werken voor de kinderen. Ze herinneren, ze steunen, de projecten blijven steunen.
Affijn, ik ben weer thuis dus. Een onbeschrijflijke ervaring rijker. En een buikgriepje, op het randje nog even opgelopen. Ja, daar kon je op wachten. Maar het gaat al beter.
Ben deze keer alleen geen kilo's aangekomen in India, dat niet..
Dank allemaal, voor het meelezen, de vele mooie emails, het medeleven, de sponsoring!
tot snel,
Yell
maandag, januari 23, 2006
Inspiratie
Wat een ervaringen. Ik begin er nu een beetje van te verwerken geloof ik. Wat een mooie weken. Wat ongelooflijk bijzonder om te mogen doen. Ik ben gezegend. En wat een inspiratie blijkbaar, dit onderstaande kreeg ik van mijn helden thuis, Marianne, Madeleine, Jooske. Dank jullie wel!
Ik zou bijna zeggen, wie volgt?
Heel fijn, dat soort acties. Dank nogmaals, namens de kindertjes natuurlijk ook.
Raar om hier te zitten en voor het eerst sinds lange tijd niets te hoeven. Alles te mogen. Moet er erg aan wennen. Zit mijn dag in te delen, maar dat hoeft niet. Ik kan gewoon niks doen.
Ik was ook wel helemaal kapot van alle ervaringen toen ik hier aankwam gisteren. Vlucht met veel vertraging, afscheid nemen van Nepal, van een mooie tijd met Hugo, al die ongelooflijke ervaringen, het is me nogal wat.
Anjuna
Ik heb me gisteren vanaf het vliegveld in Goa laten vervoeren naar Anjuna. Een plaatsje aan de kust in Noord Goa. Hier zit de meest beroemde yoga van Goa. Ashtanga. Heerlijk. Ben vandaag al even wezen kijken en morgen ga ik aan de slag. Zal tijd worden ook, want echt veel heb ik niet bewogen de afgelopen weken.
Ik ben door een paar bemoei-mannetjes en vrouwtjes in een resortje geduwd, alwaar ik naast en tussen een bak met Israeli's mag verblijven. Was bijna vergeten dat ze er waren, maar inderdaad. Veel trance, herrie, rondhangen. De eerste zin van mijn buurman was, letterlijk: "Hi, wanna smoke?". Huh. Ja daar heb ik zin in. Not. Anyway, de eerste indruk is altijd negatief, vooral als je zo kapot bent als ik was, en na een nacht van 12 uur slaap, en toen nog een beetje, kijk ik er al heel anders tegenaan. Het is paradijslijk. Bijna niet India. Schoon, georganiseerd, groen, mooi, 32 graden, aardige mensen. Betaalbaar.
Vanmorgen toen ik eindelijk zover was om op te staan eerst heerlijk ontbeten met de lekkerste fruit muesli curd die ik hier ooit gehad heb, en heerlijke milk coffee. Daarna een scooter gehuurd en een beetje rondgereden. Dutje gedaan, en 's middags lekker decadent aan de rand van een zwembad van een of ander hotel gelegen. Ja hoor, ik blijf nog even.
Voorlopig heb ik niet veel te melden denk ik. Ik lig even bij te komen...
Liefs uit Goa!
Yell
Wat een ervaringen. Ik begin er nu een beetje van te verwerken geloof ik. Wat een mooie weken. Wat ongelooflijk bijzonder om te mogen doen. Ik ben gezegend. En wat een inspiratie blijkbaar, dit onderstaande kreeg ik van mijn helden thuis, Marianne, Madeleine, Jooske. Dank jullie wel!
Ik zou bijna zeggen, wie volgt?
Heel fijn, dat soort acties. Dank nogmaals, namens de kindertjes natuurlijk ook.
Raar om hier te zitten en voor het eerst sinds lange tijd niets te hoeven. Alles te mogen. Moet er erg aan wennen. Zit mijn dag in te delen, maar dat hoeft niet. Ik kan gewoon niks doen.
Ik was ook wel helemaal kapot van alle ervaringen toen ik hier aankwam gisteren. Vlucht met veel vertraging, afscheid nemen van Nepal, van een mooie tijd met Hugo, al die ongelooflijke ervaringen, het is me nogal wat.
Anjuna
Ik heb me gisteren vanaf het vliegveld in Goa laten vervoeren naar Anjuna. Een plaatsje aan de kust in Noord Goa. Hier zit de meest beroemde yoga van Goa. Ashtanga. Heerlijk. Ben vandaag al even wezen kijken en morgen ga ik aan de slag. Zal tijd worden ook, want echt veel heb ik niet bewogen de afgelopen weken.
Ik ben door een paar bemoei-mannetjes en vrouwtjes in een resortje geduwd, alwaar ik naast en tussen een bak met Israeli's mag verblijven. Was bijna vergeten dat ze er waren, maar inderdaad. Veel trance, herrie, rondhangen. De eerste zin van mijn buurman was, letterlijk: "Hi, wanna smoke?". Huh. Ja daar heb ik zin in. Not. Anyway, de eerste indruk is altijd negatief, vooral als je zo kapot bent als ik was, en na een nacht van 12 uur slaap, en toen nog een beetje, kijk ik er al heel anders tegenaan. Het is paradijslijk. Bijna niet India. Schoon, georganiseerd, groen, mooi, 32 graden, aardige mensen. Betaalbaar.
Vanmorgen toen ik eindelijk zover was om op te staan eerst heerlijk ontbeten met de lekkerste fruit muesli curd die ik hier ooit gehad heb, en heerlijke milk coffee. Daarna een scooter gehuurd en een beetje rondgereden. Dutje gedaan, en 's middags lekker decadent aan de rand van een zwembad van een of ander hotel gelegen. Ja hoor, ik blijf nog even.
Voorlopig heb ik niet veel te melden denk ik. Ik lig even bij te komen...
Liefs uit Goa!
Yell
vrijdag, januari 20, 2006
Zo.. Het kan allemaal anders lopen dan je van tevoren bedacht hebt, dat blijkt maar weer...
Vanmorgen kwamen we beneden in het hotel en hoorden dat de curfew vanaf 8 uur was, vanochtend. Wij dachten nog, nou ja, dat maakt niets uit, gaan we lekker ontbijten, en dan om 8 uur de straat op en naar het project. Even later bleek dat we het een beetje verkeerd begrepen hadden...
De curfew is vandaag van 8 uur 's morgens tot 18 uur, en dan van 21 uur tot 4 uur 's ochtends. Dit hoorden we vanochtend. Het betekent dus dat we de hele dag in het hotel zitten. Gelukkig een beetje een goeie, met alle faciliteiten, dus het is nog redelijk luxe, maar niet helemaal zoals we het ons voorgesteld hadden. We zouden namelijk om 10 uur worden opgehaald door Tirtan, van het laatste project....OK dan, aanpassen, loslaten.
De curfew is ingesteld door de overheid omdat er vandaag een demonstratie gepland is, door 7 oppositiepartijen. Daar is de regering blijkbaar nogal bang van. Vandaar dus. Rare dingen die dan gebeuren. Zoals mensen die niet naar hun werk kunnen, mensen die hun vliegtuig missen, alles loopt in het honderd. Er wordt wat afgeimproviseerd.
Affijn, in de krant lazen we dat de voor vandaag geplande demonstratie nu misschien morgen gaat plaatsvinden, wat waarschijnlijk zou inhouden dat er morgen weer de hele dag curfew is, wat weer zou inhouden dat we voor 8 uur 's morgens moeten vertrekken naar het vliegveld om de vlucht van half 4 's middags te halen. Als dat gaat lukken, want de vraag is natuurlijk of er taxichauffeurs zijn die ons kunnen en willen wegbrengen voordat de curfew ingaat.
Het kan hier alle kanten op heb ik het idee. Als mensen zich aan de curfew houden is er niet zoveel aan de hand. Als het uit de hand loopt kan het wel eens behoorlijk uit de hand lopen.. dat is hier wel vaker gebeurt. Geen idee. Vrij onvoorspelbaar.
Wij brengen de dag dus door op het dak van het hotel, in de zon. Tot 6 uur, dan gaan we lekker een rondje lopen. En dan om 9 uur weer naar binnen.
Raar. Raar ook te bedenken dat we gisteren om deze tijd in een vliegtuigje zaten, wat vandaag bijvoorbeeld niet gelukt zou zijn. En raar ook te bedenken dat we onze vluchten naar Delhi verzet hebben van vandaag naar morgen... Vandaag zouden we m gemist hebben...
Maar misschien missen we m morgen alsnog, ligt even aan de situatie hier.
En ohja, voor de mensen die proberen te bellen of sms-en. Lukt niet. Alle mobiele telefoon netwerken zijn uit de lucht, sinds gisteren.
Wij zitten goed hoor, hier. Heb het idee dat het vrij veilig is zolang je je aan de regels houdt, dus binnen blijft. Geen zorgen.
Ondertussen houden we jullie op de hoogte van de situatie, zolang het internet nog in de lucht is.
Gisteren waren we nog even bij Nepal Matri Griha. Nog even een middagje wat werk gedaan met de leraren, en met de popjes gespeeld. Ik kom hier nog een keer terug. Dit blijft toch wel een hoogtepunt. Al die kinderen die we kunnen helpen. Al die kleine mensjes die het heerlijk vinden om een beetje aandacht te krijgen, allemaal op je afvliegen, bij je willen zitten, je hand willen vasthouden, gewoon, omdat dat niet elke dag gebeurt als je heel jong bent en geen ouders meer hebt. Hier heb je er nog een, een van mijn favorieten uit het weeshuis, Gitta:
Moeilijk kiezen welke foto precies ik zal nemen, heb er wel 100 van al mijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes in NMG.
Liefs uit Kathmandu,
Yell
Vanmorgen kwamen we beneden in het hotel en hoorden dat de curfew vanaf 8 uur was, vanochtend. Wij dachten nog, nou ja, dat maakt niets uit, gaan we lekker ontbijten, en dan om 8 uur de straat op en naar het project. Even later bleek dat we het een beetje verkeerd begrepen hadden...
De curfew is vandaag van 8 uur 's morgens tot 18 uur, en dan van 21 uur tot 4 uur 's ochtends. Dit hoorden we vanochtend. Het betekent dus dat we de hele dag in het hotel zitten. Gelukkig een beetje een goeie, met alle faciliteiten, dus het is nog redelijk luxe, maar niet helemaal zoals we het ons voorgesteld hadden. We zouden namelijk om 10 uur worden opgehaald door Tirtan, van het laatste project....OK dan, aanpassen, loslaten.
De curfew is ingesteld door de overheid omdat er vandaag een demonstratie gepland is, door 7 oppositiepartijen. Daar is de regering blijkbaar nogal bang van. Vandaar dus. Rare dingen die dan gebeuren. Zoals mensen die niet naar hun werk kunnen, mensen die hun vliegtuig missen, alles loopt in het honderd. Er wordt wat afgeimproviseerd.
Affijn, in de krant lazen we dat de voor vandaag geplande demonstratie nu misschien morgen gaat plaatsvinden, wat waarschijnlijk zou inhouden dat er morgen weer de hele dag curfew is, wat weer zou inhouden dat we voor 8 uur 's morgens moeten vertrekken naar het vliegveld om de vlucht van half 4 's middags te halen. Als dat gaat lukken, want de vraag is natuurlijk of er taxichauffeurs zijn die ons kunnen en willen wegbrengen voordat de curfew ingaat.
Het kan hier alle kanten op heb ik het idee. Als mensen zich aan de curfew houden is er niet zoveel aan de hand. Als het uit de hand loopt kan het wel eens behoorlijk uit de hand lopen.. dat is hier wel vaker gebeurt. Geen idee. Vrij onvoorspelbaar.
Wij brengen de dag dus door op het dak van het hotel, in de zon. Tot 6 uur, dan gaan we lekker een rondje lopen. En dan om 9 uur weer naar binnen.
Raar. Raar ook te bedenken dat we gisteren om deze tijd in een vliegtuigje zaten, wat vandaag bijvoorbeeld niet gelukt zou zijn. En raar ook te bedenken dat we onze vluchten naar Delhi verzet hebben van vandaag naar morgen... Vandaag zouden we m gemist hebben...
Maar misschien missen we m morgen alsnog, ligt even aan de situatie hier.
En ohja, voor de mensen die proberen te bellen of sms-en. Lukt niet. Alle mobiele telefoon netwerken zijn uit de lucht, sinds gisteren.
Wij zitten goed hoor, hier. Heb het idee dat het vrij veilig is zolang je je aan de regels houdt, dus binnen blijft. Geen zorgen.
Ondertussen houden we jullie op de hoogte van de situatie, zolang het internet nog in de lucht is.
Gisteren waren we nog even bij Nepal Matri Griha. Nog even een middagje wat werk gedaan met de leraren, en met de popjes gespeeld. Ik kom hier nog een keer terug. Dit blijft toch wel een hoogtepunt. Al die kinderen die we kunnen helpen. Al die kleine mensjes die het heerlijk vinden om een beetje aandacht te krijgen, allemaal op je afvliegen, bij je willen zitten, je hand willen vasthouden, gewoon, omdat dat niet elke dag gebeurt als je heel jong bent en geen ouders meer hebt. Hier heb je er nog een, een van mijn favorieten uit het weeshuis, Gitta:
Moeilijk kiezen welke foto precies ik zal nemen, heb er wel 100 van al mijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes in NMG.
Liefs uit Kathmandu,
Yell
woensdag, januari 18, 2006
We zijn in Kathmandu. Al een paar dagen. De tijd vliegt. Wat is er allemaal gebeurd?
Calcutta
Eerst hadden we nog een dagje Calcutta. Een dagje VRIJ in Calcutta. Heerlijk gewandeld langs de uitlopers van de Ganges. Af en toe iets minder smakelijk, qua geur... Mooie gebouwen gezien. Wel gezien dat ooit, ooit, lang lang geleden, het vast een heel mooie stad was. Nu een beetje vergane glorie. Maar het was een mooie dag, we hebben door parken gelopen met honderden jongens die cricket speelden, met de ferry een stukje over de rivier, het was heerlijk.
Een dag wat wandelen buiten het directe centrum levert ineens een heel ander beeld op. In het park zien we eindeloos veel cricket spellen aan de gang.
De fotograaf aan het werk...
En de echte stereotypes!
Barcelona in India
's Avonds hebben we nog gedag gezegd tegen Sister Cyril en de kindjes, en toen was het Calcutta avontuur voorbij. Ik was blij dat ik uit die stad mocht. Wat een aanslag op al je zintuigen en emoties zeg..
Het was een mooie ervaring.
Kathmandu
Nu zijn we dus in Kathmandu. Maandagmiddag zijn we aangekomen. Waarom we precies via Delhi moesten vliegen is me nog steeds een raadsel, want dat is alsof je via Berlijn naar Londen vliegt, maar goed, we hebben het gered. We hadden flink gelachen naar de mevrouw die ons incheckte dus hadden plaatsen 8a en b. Dat wil zeggen aan de linkerkant met mountainview (Himalayas!!). Het was een mooie vlucht, niet heel erg helder, maar we hebben wel bergen gezien.
In tegenstelling tot Calcutta, waar warm water in een emmer kwam, en het hotel echt in de categorie "slecht" viel, hadden we via internet al het Kathmandu Guesthouse gereserveerd, een hotel in de midrange categorie, met airport pickup. Heerlijk opgehaald door de mannetjes van het hotel. En een enorm hete douche genomen. Wat een hoogtepunt zeg!!
Het is koud hier. Stervenskoud zeg maar. Kathmandu ligt op 1100 m en het is winter. Overdag een mooi zonnetje, maar tegen de avond en 's nachts heel erg koud. Vandaag hebben we al de nodige jassen en vesten aangeschaft.
Maar het is ZOOOOO fijn om hier terug te zijn. Elke keer vergeet ik wat een fijn land dit ook alweer is. Aardige mensen, veel bergen, boeddhisme, nou ja, klaar..
Opening
Maandagavond ontmoetten we Loek in ons hotel en zijn we lekker een hapje gaan eten. De volgende dag was de grote opening van de Nepal Matri Griha School. Alle sponsors van de school waren aanwezig, een groot aantal duitsers en zwitsers. Wij van Net4kids hebben de school niet gesponsord, maar we sponsoren de kinderen die daar naar school gaan. Het was een hele happening. Met veel toespraken, dansen, toneelstukjes, een heel fijne dag. Eindelijk eens een echt vrolijke dag. De achtergrond is natuurlijk niet alleen maar vreugdevol, want het gaat hier nog steeds om straatkinderen, maar de opening was een groot feest.
Dagje vrij
Vandaag hadden we spontaan een dagje vrij. Nepal Matri Griha had een holiday, na de festiviteiten van gisteren, en het andere project gaan we vrijdag heen. Dus hebben we een taxi geregeld naar Boudhanath en Swayambunath, twee boeddhistische stupa's in en om Kathmandu, waarvan de Boudhnanath wel de meest bekende is. Deze staat ook op de World Heritage lijst.
Wat ongelooflijk heerlijk om om die stupa heen te lopen, met de tientallen tibetanen die hun rondjes afdraaien, al "om mani padme hum"-end. Verademing. Ik wil hier nooit meer weg...
Op de Boudhanath kwamen we Dorje tegen, een tibetaanse boeddhistische monnik, die al 18 jaar uit zijn land weg is, en via Dharamsala in Kathmandu terechtgekomen is. Hij heeft ons zijn klooster laten zien, supermooie boeddha's binnen. Het werd een soort quiz, waarbij hij figuren aanwees, en ik moest vertellen wat het was. Nou ja, echt goed ben ik daar niet in, maar ik had er wel een paar goed. Dat stemde hem tevreden. Ook het feit dat ik een paar van de gebeden kende die hij aan het opzeggen was. Nou ja, al met al dus een heerlijke dag. Ik denk dat ik hier nog even blijf... Who needs Goa?
Daarna hebben we de nodige shop-til-you-drop activiteiten ondernomen (ook niet onderuit te komen in Kathmandu), en nu zijn we weer in het hotel.
Curfew
Sinds een dag voordat we aankwamen zijn de maoisten hier weer aanslagen aan het plegen. Niet heel erg bijzonder want dat doen ze al jaren, en niet op touristen, maar wel vervelend. Toen we aankwamen was er dus een curfew ingesteld. Dat wil zeggen dat we om 11 uur binnen moesten zijn. Gisteren werd dat 10 uur, en nu is het 9 uur geworden. Er gaan stemmen dat het morgen 8 uur zal zijn. Nou ja, we zien wel. Het is niet heel erg, want 's avonds wordt het toch erg koud. Maar vooral vervelend voor alle Nepalezen die hierbij omkomen natuurlijk, en de Nepalezen in de touristen industrie, aangezien er toch flink minder touristen zijn tegenwoordig..
Rondje Everest
Gelukkig voor ons mag je om 6 uur wel je hotel uit, want we hebben namelijk de hand weten te leggen op twee tickets voor een vliegtuigje langs de Himalaya's. Everest, Kanchenjunga, Annapurnas, noem maar op, als het helder is, zijn ze allemaal te zien. Je ziet, in de kantlijnen van het werkbezoek hangen we flink de tourist uit.
Morgen om 10 uur gaan we terug naar Nepal Matri Griha, om te overleggen met de computerman, en nog wat kinderen te volgen. Dan vrijdag om 12 uur worden we opgehaald door Tirtan, van het Watabaran project dat we sponsoren met Net4kids. Op zaterdag hebben we tickets uit Kathmandu. Hugo naar Delhi en naar huis, en ik naar Delhi en naar Goa. Ik weet nog niet of ik ga, misschien blijf ik hier wel een weekje, in een klooster ofzo. Vind het zo heerlijk hier... we zien wel.
Tot zover even. Eten, douchen en naar bed. Morgen hebben we weer een lange dag!
Liefs uit Kathmandu.
Calcutta
Eerst hadden we nog een dagje Calcutta. Een dagje VRIJ in Calcutta. Heerlijk gewandeld langs de uitlopers van de Ganges. Af en toe iets minder smakelijk, qua geur... Mooie gebouwen gezien. Wel gezien dat ooit, ooit, lang lang geleden, het vast een heel mooie stad was. Nu een beetje vergane glorie. Maar het was een mooie dag, we hebben door parken gelopen met honderden jongens die cricket speelden, met de ferry een stukje over de rivier, het was heerlijk.
Een dag wat wandelen buiten het directe centrum levert ineens een heel ander beeld op. In het park zien we eindeloos veel cricket spellen aan de gang.
De fotograaf aan het werk...
En de echte stereotypes!
Barcelona in India
's Avonds hebben we nog gedag gezegd tegen Sister Cyril en de kindjes, en toen was het Calcutta avontuur voorbij. Ik was blij dat ik uit die stad mocht. Wat een aanslag op al je zintuigen en emoties zeg..
Het was een mooie ervaring.
Kathmandu
Nu zijn we dus in Kathmandu. Maandagmiddag zijn we aangekomen. Waarom we precies via Delhi moesten vliegen is me nog steeds een raadsel, want dat is alsof je via Berlijn naar Londen vliegt, maar goed, we hebben het gered. We hadden flink gelachen naar de mevrouw die ons incheckte dus hadden plaatsen 8a en b. Dat wil zeggen aan de linkerkant met mountainview (Himalayas!!). Het was een mooie vlucht, niet heel erg helder, maar we hebben wel bergen gezien.
In tegenstelling tot Calcutta, waar warm water in een emmer kwam, en het hotel echt in de categorie "slecht" viel, hadden we via internet al het Kathmandu Guesthouse gereserveerd, een hotel in de midrange categorie, met airport pickup. Heerlijk opgehaald door de mannetjes van het hotel. En een enorm hete douche genomen. Wat een hoogtepunt zeg!!
Het is koud hier. Stervenskoud zeg maar. Kathmandu ligt op 1100 m en het is winter. Overdag een mooi zonnetje, maar tegen de avond en 's nachts heel erg koud. Vandaag hebben we al de nodige jassen en vesten aangeschaft.
Maar het is ZOOOOO fijn om hier terug te zijn. Elke keer vergeet ik wat een fijn land dit ook alweer is. Aardige mensen, veel bergen, boeddhisme, nou ja, klaar..
Opening
Maandagavond ontmoetten we Loek in ons hotel en zijn we lekker een hapje gaan eten. De volgende dag was de grote opening van de Nepal Matri Griha School. Alle sponsors van de school waren aanwezig, een groot aantal duitsers en zwitsers. Wij van Net4kids hebben de school niet gesponsord, maar we sponsoren de kinderen die daar naar school gaan. Het was een hele happening. Met veel toespraken, dansen, toneelstukjes, een heel fijne dag. Eindelijk eens een echt vrolijke dag. De achtergrond is natuurlijk niet alleen maar vreugdevol, want het gaat hier nog steeds om straatkinderen, maar de opening was een groot feest.
Dagje vrij
Vandaag hadden we spontaan een dagje vrij. Nepal Matri Griha had een holiday, na de festiviteiten van gisteren, en het andere project gaan we vrijdag heen. Dus hebben we een taxi geregeld naar Boudhanath en Swayambunath, twee boeddhistische stupa's in en om Kathmandu, waarvan de Boudhnanath wel de meest bekende is. Deze staat ook op de World Heritage lijst.
Wat ongelooflijk heerlijk om om die stupa heen te lopen, met de tientallen tibetanen die hun rondjes afdraaien, al "om mani padme hum"-end. Verademing. Ik wil hier nooit meer weg...
Op de Boudhanath kwamen we Dorje tegen, een tibetaanse boeddhistische monnik, die al 18 jaar uit zijn land weg is, en via Dharamsala in Kathmandu terechtgekomen is. Hij heeft ons zijn klooster laten zien, supermooie boeddha's binnen. Het werd een soort quiz, waarbij hij figuren aanwees, en ik moest vertellen wat het was. Nou ja, echt goed ben ik daar niet in, maar ik had er wel een paar goed. Dat stemde hem tevreden. Ook het feit dat ik een paar van de gebeden kende die hij aan het opzeggen was. Nou ja, al met al dus een heerlijke dag. Ik denk dat ik hier nog even blijf... Who needs Goa?
Daarna hebben we de nodige shop-til-you-drop activiteiten ondernomen (ook niet onderuit te komen in Kathmandu), en nu zijn we weer in het hotel.
Curfew
Sinds een dag voordat we aankwamen zijn de maoisten hier weer aanslagen aan het plegen. Niet heel erg bijzonder want dat doen ze al jaren, en niet op touristen, maar wel vervelend. Toen we aankwamen was er dus een curfew ingesteld. Dat wil zeggen dat we om 11 uur binnen moesten zijn. Gisteren werd dat 10 uur, en nu is het 9 uur geworden. Er gaan stemmen dat het morgen 8 uur zal zijn. Nou ja, we zien wel. Het is niet heel erg, want 's avonds wordt het toch erg koud. Maar vooral vervelend voor alle Nepalezen die hierbij omkomen natuurlijk, en de Nepalezen in de touristen industrie, aangezien er toch flink minder touristen zijn tegenwoordig..
Rondje Everest
Gelukkig voor ons mag je om 6 uur wel je hotel uit, want we hebben namelijk de hand weten te leggen op twee tickets voor een vliegtuigje langs de Himalaya's. Everest, Kanchenjunga, Annapurnas, noem maar op, als het helder is, zijn ze allemaal te zien. Je ziet, in de kantlijnen van het werkbezoek hangen we flink de tourist uit.
Morgen om 10 uur gaan we terug naar Nepal Matri Griha, om te overleggen met de computerman, en nog wat kinderen te volgen. Dan vrijdag om 12 uur worden we opgehaald door Tirtan, van het Watabaran project dat we sponsoren met Net4kids. Op zaterdag hebben we tickets uit Kathmandu. Hugo naar Delhi en naar huis, en ik naar Delhi en naar Goa. Ik weet nog niet of ik ga, misschien blijf ik hier wel een weekje, in een klooster ofzo. Vind het zo heerlijk hier... we zien wel.
Tot zover even. Eten, douchen en naar bed. Morgen hebben we weer een lange dag!
Liefs uit Kathmandu.
zondag, januari 15, 2006
Hier nog wat foto's:
popje ziet zichzelf op de foto - altijd leuk
bezigheidstherapie in Apanjan
ziek kind in Apanjan
hoezo smog... - Calcutta
kapot...
oude daklozen met voedselpakket
Hugo met Tuktuki, in slaap gevallen.
popje ziet zichzelf op de foto - altijd leuk
bezigheidstherapie in Apanjan
ziek kind in Apanjan
hoezo smog... - Calcutta
kapot...
oude daklozen met voedselpakket
Hugo met Tuktuki, in slaap gevallen.
zaterdag, januari 14, 2006
Overtreffende trap
Gisteren hebben we ons project Apanjan bezocht. Het kan wel mooier. Ik denk echt serieus dat we nu alles gehad hebben. Apanjan is een campus voor gehandicapte kindertjes. Heel mooi opgezet, heel schoon, ruim, en de kinderen hebben het er duidelijk naar hun zin.
Net4kids sponsort daar het meisjesgebouw. Dat is net neergezet. Ach wat mooi. We werden verwelkomd door een paar van de kindertjes, kregen bloemen en daarna een rondleiding. Hartstikke leuk. De kids krijgen daar goeie begeleiding. Fysiotherapie, bezigheidstherapie, scholing, noem het maar op. En je ziet ze echt vooruit gaan. Heel erg leuk.
En alsof het allemaal niet op kon, hebben we daarna nog een huis bezocht van dezelfde stichting van Project Apanjan (OFFER), voor met HIV besmette kinderen. Deze kinderen krijgen medicijnen dus kunnen goed functioneren. Het zijn er nu 3, maar het plan is dat het er over een tijdje ongeveer 30 worden. Er is al een stuk land, waarop dan een gebouw gezet moet gaan worden voor dit doel. Ook weer zo'n fijne organisatie. Met een heel bevlogen directeur, Kollal, die ons heeft rondgeleid, en ook niet ophoudt met nieuwe dingen bedenken om het allemaal nog mooier en fijner te maken voor de kinderen.
Naast deze twee projecten hebben ze ook een aantal scholen en andere projecten, waarvan we er vandaag nog 3 gezien hebben. Een tehuis voor jongens, en een voor meisjes. Straatkindertjes zonder ouders. En een project om straatkinderen te begeleiden met hun huiswerk, checkups te laten doen door dokers, en ze wat intensiever te begeleiden.
Nou ja, zal ik nog doorgaan? Ik weet niet meer zo goed wat te zeggen. Het is een beetje op.
Ik voel me opgelucht dat het voorbij is in Calcutta, en schuldig tegelijk, omdat ik weg mag. En zoveel mensen dat niet kunnen.
Maar het is heftig. 's Ochtends voel ik me alsof ik 2 pakjes sigaretten gerookt heb, de smog de hele dag bezorgt ons hoofdpijn en verkoudheid. Het getoeter en al die mensen maakt dat je af en toe heel hard wilt wegrennen. Teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Teveel.
Maar zoo mooi. Had het niet willen missen, dat niet.
Morgen hebben we een dagje vrij! YES. Gaan we eens kijken wat er nog meer te beleven valt in Calcutta. Dan vliegen we maandag naar Kathmandu. Een nieuw avontuur.
Tot snel,
Liefs uit Calcutta
Yell
Gisteren hebben we ons project Apanjan bezocht. Het kan wel mooier. Ik denk echt serieus dat we nu alles gehad hebben. Apanjan is een campus voor gehandicapte kindertjes. Heel mooi opgezet, heel schoon, ruim, en de kinderen hebben het er duidelijk naar hun zin.
Net4kids sponsort daar het meisjesgebouw. Dat is net neergezet. Ach wat mooi. We werden verwelkomd door een paar van de kindertjes, kregen bloemen en daarna een rondleiding. Hartstikke leuk. De kids krijgen daar goeie begeleiding. Fysiotherapie, bezigheidstherapie, scholing, noem het maar op. En je ziet ze echt vooruit gaan. Heel erg leuk.
En alsof het allemaal niet op kon, hebben we daarna nog een huis bezocht van dezelfde stichting van Project Apanjan (OFFER), voor met HIV besmette kinderen. Deze kinderen krijgen medicijnen dus kunnen goed functioneren. Het zijn er nu 3, maar het plan is dat het er over een tijdje ongeveer 30 worden. Er is al een stuk land, waarop dan een gebouw gezet moet gaan worden voor dit doel. Ook weer zo'n fijne organisatie. Met een heel bevlogen directeur, Kollal, die ons heeft rondgeleid, en ook niet ophoudt met nieuwe dingen bedenken om het allemaal nog mooier en fijner te maken voor de kinderen.
Naast deze twee projecten hebben ze ook een aantal scholen en andere projecten, waarvan we er vandaag nog 3 gezien hebben. Een tehuis voor jongens, en een voor meisjes. Straatkindertjes zonder ouders. En een project om straatkinderen te begeleiden met hun huiswerk, checkups te laten doen door dokers, en ze wat intensiever te begeleiden.
Nou ja, zal ik nog doorgaan? Ik weet niet meer zo goed wat te zeggen. Het is een beetje op.
Ik voel me opgelucht dat het voorbij is in Calcutta, en schuldig tegelijk, omdat ik weg mag. En zoveel mensen dat niet kunnen.
Maar het is heftig. 's Ochtends voel ik me alsof ik 2 pakjes sigaretten gerookt heb, de smog de hele dag bezorgt ons hoofdpijn en verkoudheid. Het getoeter en al die mensen maakt dat je af en toe heel hard wilt wegrennen. Teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Teveel.
Maar zoo mooi. Had het niet willen missen, dat niet.
Morgen hebben we een dagje vrij! YES. Gaan we eens kijken wat er nog meer te beleven valt in Calcutta. Dan vliegen we maandag naar Kathmandu. Een nieuw avontuur.
Tot snel,
Liefs uit Calcutta
Yell
donderdag, januari 12, 2006
Kan er ook nog wel bij...?
Gisteren was heftig. Na enkele biertjes en goed eten 's avonds voelde ik me wel wat beter. Alsof je even kunt ontsnappen aan de werkelijkheid van de stad. Dat is niet zo. Of wel. Ik ben er nog niet uit.
Het achtervolgt je, de stad. Af en toe vind je een 'pocket' ergens, een restaurant, internetcafe, of winkelstraat, die er heel westers uitziet. Dan lijkt het even alsof je niet midden in alle hevigheid zit. Alsof je even kunt ontsnappen. En ik moet zeggen, dat is wel fijn. Het is moeilijk om de hele dag in zo'n andere wereld te zitten, waar je eigenlijk geen privacy hebt, geconfronteerd wordt met alle heftigheid die er is in de wereld, op zo'n enorm grote schaal, zo dichtbij, met 13 miljoen Indiers in een stad, mensen op straat levend, slapend, wonend, stof, smog, heel veel getoeter, bollywoodmuziek, gerochel, ....
Nu zit ik in zo'n pocket dus. I-Way. De internetcafe-keten in India. En straks stappen we nog zo'n pocket binnen, een restaurant waar je 90% van de stad nooit zult zien. Nou ja.
Vandaag zijn we naar Loreto Bowbazar geweest. Een van de Loreto scholen waar een paar honderd Rainbow kinderen zitten. Zo worden ze genoemd, straatkinderen is niet echt een bevorderlijke naam voor ze.. Affijn, het concept is hetzelfde, de rainbows wonen in de school, en worden klaargestoomd om naar de reguliere scholen te gaan, alwaar ze lekker mixen met de rijke kinderen.
We hebben een snelle rondleiding gehad en gesproken met Sister Anita, een mooie Indiase die daar de boel runt. Fantastisch wederom. Kindertjes die een dans doen voor ons, en daarna allemaal op de foto willen. Popjes. Popjes.
Het aardige hier is dat bijna alle kinderen elke middag twee uur naar 'huis' gaan. Huis tussen aanhalingstekens want echt een huis is het niet. Meer twee vierkante meter met een stuk zeil erboven, op straat ergens. Maar ze gaan. Dan helpen ze hun ouders voor een paar uur, en dan komen ze weer terug, voor huiswerk, het avondeten en de nacht. De meesten zijn 's nachts niet veilig op de straten, omdat er altijd wel ergens (sexueel) geweld of alcoholisme of een combinatie daarvan op de loer ligt, al dan niet binnen de familie. Maar thuis blijft thuis dus ze verliezen de band met hun ouders niet. Daarnaast kunnen zij, doordat ze op school zitten, hun ouders helpen met van alles (rekenen, lezen, etc).
Afhankelijk van de leeftijd die ze hebben wanneer ze binnenkomen, worden ze klaargestoomd voor English Medium School of Bengali Medium School. Als ze al vrij oud zijn gaan ze naar een school in hun eigen taal, en als ze jonger zijn en nog goed engels kunnen leren gaan ze naar de Engelse Medium School. Ook wanneer de kans aanwezig is dat hun ouders ze op een dag weghalen uit het programma, worden ze naar de Bengaalse scholen gestuurd, dan kunnen ze later alsnog naar een Government school, in hun eigen taal. Nou ja, je begrijpt, er zit een heel systeem in.
Fijn weer, om te zien wat daar allemaal gebeurt. Het begon aardig te wennen. Het was een mooie ochtend.
Oude daklozen
En toen kwamen we terug in Loreto Sealdah, bij Sister Cyril, want we zouden met haar lunchen. Nou wilde het geval dat een groepje rainbows net voor hun dagelijkse rondje door het station ging, of we meewilden?
Tuurlijk.
Elke dag worden door de Loreto school 39 maaltijden uitgedeeld in het station vlakbij, aan oudere daklozen die daar wonen. Via het programma FOKE (Friends Of Kolkata Elderly). De rainbows zelf helpen mee met de distributie, praten een beetje met de mensen, alsof het hun oma's zijn. Er is een programma voor oudere daklozen, en een tehuis, maar de meesten willen niet weg van hun vaste plek in het station, omdat ze bang zijn dat hun familie ze dan niet meer kan vinden. Terwijl de ironie wil dat ze meestal door hun eigen familie het huis uitgezet zijn, en die familie ze nooit komt opzoeken. Nou ja, waanzinnige omstandigheden weer. Ik dacht dat we het wel gezien hadden nu. Dream on baby. Dit is Calcutta.
Elke oudere dakloze kennen ze, ze weten precies waar ze allemaal zitten, dus in een uur ofzo rennen ze het hele station door op zoek naar deze regulars. Stuk voor stuk krijgen ze rijst en groenten. Elke dag. De rainbows zijn er erg geroutineerd in. Ik weet niet wat meer indruk maakte, het feit dat er zoveel zijn, of het feit dat de rainbows zo alledaags de maaltijden uitdelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is...
En het feit dat het zo grootschalig en 'in-your-face' is, maakt ook dat het hard aankomt. Er is weer geen ontsnappen aan. De rainbows trekken ons overal bij, foto's moeten we maken. Van de arme oudjes. Au.
Mijn woorden zijn op. Wederom. Ook hier zal ik wel weer aan wennen. Maar ik kan niet helpen elke keer te bedenken dat ik weer weg mag straks... Over referentiekaders gesproken.. Wat is dit toch voor wereld?
Deze stad is ongelooflijk. De programma's hier zijn ongelooflijk. De impact ervan.. Ik ga Sister Cyril voordragen voor de nobelprijs voor de vrede, in navolging van Sister Teresa.
Het is tijd dit allemaal weer heel even te vergeten in een andere 'pocket'. Kan het niet allemaal tegelijk verwerken. En morgen is er weer een dag, gaan we naar een ander project, Apanjan, daarover later dus meer.
May you be happy, dan maar weer.
Yell
Gisteren was heftig. Na enkele biertjes en goed eten 's avonds voelde ik me wel wat beter. Alsof je even kunt ontsnappen aan de werkelijkheid van de stad. Dat is niet zo. Of wel. Ik ben er nog niet uit.
Het achtervolgt je, de stad. Af en toe vind je een 'pocket' ergens, een restaurant, internetcafe, of winkelstraat, die er heel westers uitziet. Dan lijkt het even alsof je niet midden in alle hevigheid zit. Alsof je even kunt ontsnappen. En ik moet zeggen, dat is wel fijn. Het is moeilijk om de hele dag in zo'n andere wereld te zitten, waar je eigenlijk geen privacy hebt, geconfronteerd wordt met alle heftigheid die er is in de wereld, op zo'n enorm grote schaal, zo dichtbij, met 13 miljoen Indiers in een stad, mensen op straat levend, slapend, wonend, stof, smog, heel veel getoeter, bollywoodmuziek, gerochel, ....
Nu zit ik in zo'n pocket dus. I-Way. De internetcafe-keten in India. En straks stappen we nog zo'n pocket binnen, een restaurant waar je 90% van de stad nooit zult zien. Nou ja.
Vandaag zijn we naar Loreto Bowbazar geweest. Een van de Loreto scholen waar een paar honderd Rainbow kinderen zitten. Zo worden ze genoemd, straatkinderen is niet echt een bevorderlijke naam voor ze.. Affijn, het concept is hetzelfde, de rainbows wonen in de school, en worden klaargestoomd om naar de reguliere scholen te gaan, alwaar ze lekker mixen met de rijke kinderen.
We hebben een snelle rondleiding gehad en gesproken met Sister Anita, een mooie Indiase die daar de boel runt. Fantastisch wederom. Kindertjes die een dans doen voor ons, en daarna allemaal op de foto willen. Popjes. Popjes.
Het aardige hier is dat bijna alle kinderen elke middag twee uur naar 'huis' gaan. Huis tussen aanhalingstekens want echt een huis is het niet. Meer twee vierkante meter met een stuk zeil erboven, op straat ergens. Maar ze gaan. Dan helpen ze hun ouders voor een paar uur, en dan komen ze weer terug, voor huiswerk, het avondeten en de nacht. De meesten zijn 's nachts niet veilig op de straten, omdat er altijd wel ergens (sexueel) geweld of alcoholisme of een combinatie daarvan op de loer ligt, al dan niet binnen de familie. Maar thuis blijft thuis dus ze verliezen de band met hun ouders niet. Daarnaast kunnen zij, doordat ze op school zitten, hun ouders helpen met van alles (rekenen, lezen, etc).
Afhankelijk van de leeftijd die ze hebben wanneer ze binnenkomen, worden ze klaargestoomd voor English Medium School of Bengali Medium School. Als ze al vrij oud zijn gaan ze naar een school in hun eigen taal, en als ze jonger zijn en nog goed engels kunnen leren gaan ze naar de Engelse Medium School. Ook wanneer de kans aanwezig is dat hun ouders ze op een dag weghalen uit het programma, worden ze naar de Bengaalse scholen gestuurd, dan kunnen ze later alsnog naar een Government school, in hun eigen taal. Nou ja, je begrijpt, er zit een heel systeem in.
Fijn weer, om te zien wat daar allemaal gebeurt. Het begon aardig te wennen. Het was een mooie ochtend.
Oude daklozen
En toen kwamen we terug in Loreto Sealdah, bij Sister Cyril, want we zouden met haar lunchen. Nou wilde het geval dat een groepje rainbows net voor hun dagelijkse rondje door het station ging, of we meewilden?
Tuurlijk.
Elke dag worden door de Loreto school 39 maaltijden uitgedeeld in het station vlakbij, aan oudere daklozen die daar wonen. Via het programma FOKE (Friends Of Kolkata Elderly). De rainbows zelf helpen mee met de distributie, praten een beetje met de mensen, alsof het hun oma's zijn. Er is een programma voor oudere daklozen, en een tehuis, maar de meesten willen niet weg van hun vaste plek in het station, omdat ze bang zijn dat hun familie ze dan niet meer kan vinden. Terwijl de ironie wil dat ze meestal door hun eigen familie het huis uitgezet zijn, en die familie ze nooit komt opzoeken. Nou ja, waanzinnige omstandigheden weer. Ik dacht dat we het wel gezien hadden nu. Dream on baby. Dit is Calcutta.
Elke oudere dakloze kennen ze, ze weten precies waar ze allemaal zitten, dus in een uur ofzo rennen ze het hele station door op zoek naar deze regulars. Stuk voor stuk krijgen ze rijst en groenten. Elke dag. De rainbows zijn er erg geroutineerd in. Ik weet niet wat meer indruk maakte, het feit dat er zoveel zijn, of het feit dat de rainbows zo alledaags de maaltijden uitdelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is...
En het feit dat het zo grootschalig en 'in-your-face' is, maakt ook dat het hard aankomt. Er is weer geen ontsnappen aan. De rainbows trekken ons overal bij, foto's moeten we maken. Van de arme oudjes. Au.
Mijn woorden zijn op. Wederom. Ook hier zal ik wel weer aan wennen. Maar ik kan niet helpen elke keer te bedenken dat ik weer weg mag straks... Over referentiekaders gesproken.. Wat is dit toch voor wereld?
Deze stad is ongelooflijk. De programma's hier zijn ongelooflijk. De impact ervan.. Ik ga Sister Cyril voordragen voor de nobelprijs voor de vrede, in navolging van Sister Teresa.
Het is tijd dit allemaal weer heel even te vergeten in een andere 'pocket'. Kan het niet allemaal tegelijk verwerken. En morgen is er weer een dag, gaan we naar een ander project, Apanjan, daarover later dus meer.
May you be happy, dan maar weer.
Yell
